Boyolali en Julie, een Indisch meisje eind 2017 of begin 2018

1943 - Voorjaar 1943 deel 3 - op de vlucht

De beslissing van Julie om Bandoeng te ontvluchten werd mede ingegeven door grote veranderingen die niet alleen in Bandoeng hadden plaats gevonden.  In de nog niet geheel afgesloten wijken zag men nauwelijks nog vrije volwassen Europeanen. Soms nog wel verschrikt kijkende jonge blanke kinderen met een boodschappentas om ergens voedsel te kopen. Wat niet ongevaarlijk was omdat de Japanners handel drijven met de Europeanen hadden verboden. Waar geen Europeanen meer nodig waren werden hun plaatsen ingenomen door Indonesiërs. Er waren steuncomités opgericht voor vrouwen van gevangen gezette KNIL militairen en arme Indo-Europeanen. Er ontstonden gaarkeukens terwijl men op de inlandse markten zeer hoge prijzen voor voedsel moest betalen.



Er was in het voorjaar van 1943 een nieuwe ‘herwaardering’ van het Indo zijn doorgevoerd en veel Indo-Europeanen gingen alsnog de kampen in. Sommigen kozen voor vrijwillig verblijf omdat het op straat te gevaarlijk was geweest. Salarissen, pensioenen en eventuele banktegoeden werden al lang niet meer uitgekeerd. De propaganda machine van de Japanners was erop gericht om de Indonesiërs zo snel mogelijk te integreren in het verlichte Keizerlijke denken. Het ging om de gezamenlijke strijd  tegen de Engelsen en de Amerikanen.



Julie was na haar verhoor door de Kempeitai en haar korte verblijf in de gevangenis in een stad teruggekeerd die steeds meer vervuilde en verarmde. Zij werd nog steeds als verdachte beschouwd en zou elk moment opnieuw opgepakt kunnen worden. Er was inmiddels een nieuwe beweging opgericht. Pusat Tenaga Rakjat (PUTERA) ofwel het Centrum voor Volkskracht. O.a. geleid door de latere President Soekarno. Het was een stimuleringsprogramma om vrijwillig dienst te nemen als ‘hulpsoldaat’ (Heiho) of zich te melden als ‘werksoldaat’ (Romusha). Het animo onder de oudere bevolking was niet zeer groot. Bij de jeugd was de SEINANDAN een groter succes. Dit jeugdkorps was bedoeld voor jongeren van 14 tot 25 jaar en werd samen met de KEIBODAN ofwel hulppolitie voor 25 tot 35 jarigen opgericht. Zij werden vooral ingezet om de (snelle) Japanisering van de samenleving te bevorderen. Juist deze twee groeperingen waren vaak bijzonder agressief tegen de buiten de kampen verblijvende Indo-Europeanen.  



Julie realiseerde zich dat er een blijvend veranderings- proces op gang was gebracht. De nieuwe machthebbers waren de Japanners in nauwe samenwerking met de Indonesiërs. De vaak geromantiseerde beeldvorming van vóór de capitulatie in 1942 van de zo gunstige invloed die de Europeanen op de Indonesiërs gehad zouden hebben was binnen een jaar volledig verdwenen. De Indonesiërs dachten hun vrijheid te verkrijgen en de Japanners speelden het spel gedeeltelijk mee. De Djawa Hokokai was bedoeld als een overkoepelende ‘dienstbaarheid’ organisatie die niet anders was als een verdeel, heers en controle vehikel van de Japanners. Er werd in alle nieuwe Japanse gebiedsdelen onder de gehele bevolking een propaganda boekje verspreid waarin alle met Japan ‘samenwerkende’ volkeren werden afgebeeld als vrienden van elkaar en als eensgezind in de strijd tegen de vijandelijke mogendheden. 









voor de oorlog!

na de oorlog!

onafhankelijkheid en harmonie

Onze Commandant (De Keizer)

Nieuwe Hoop voor de Wereld

Het delen van culturen

Naast elkaar, naar voorspoed!

De Amerikanen maakten ook propaganda om het Amerikaanse volk te 
motiveren om deel te nemen aan de strijd tegen de Japanners



Geen opmerkingen:

Een reactie posten